In een dorp als het onze, Egmond aan Zee, heeft het begrip gemeenschap een bijzondere betekenis. We wonen omringt door de natuur. Duinen, strand, zee.
De zee verbindt en scheidt tegelijk — ze is de bron van bestaan, historisch vanuit de visserij, tegenwoordig als aanjager van het toerisme.
De gemeenschap in Egmond aan Zee is van oudsher geworteld in wederzijdse afhankelijkheid. Wanneer de mannen uitvoeren, bleven de vrouwen achter, wachtend, en voor elkaar zorgend. Buren hielpen buren. Netten werden samen gebreid, vangsten gedeeld, verdriet gezamenlijk gedragen. Die solidariteit was geen sentiment, maar een overlevingsstrategie.
Natuurlijk tijden zijn veranderd, maar die geest is niet verdwenen. Nog steeds kennen mensen elkaar bij naam. Er zijn de vaste gezichten bij de bakker, de gesprekken op de Werf, de Boulevard, of het Pompplein.
Verenigingen, gezamenlijke activiteiten en lokale tradities houden het sociale weefsel intact — ze zijn de draden waaraan de gemeenschap zichtbaar wordt.
Het is niet alleen nostalgie om naar het verleden te kijken, de lijnen blijven doorlopen. Er waren mensen in het dorp die het dorp verder gebracht hebben, die bijvoorbeeld de woningbouw op gang gebracht hebben, het toerisme hebben ontwikkeld, de verenigingen en/of de kerken wisten te organiseren.
Tegelijk staat dit weefsel onder druk. Er verdwijnen verenigingen, de positie van de kerken is teruggelopen. Toerisme brengt welvaart, maar ook vervreemding. Vakantiehuizen staan maanden leeg. Nieuwe bewoners kennen de geschiedenis niet. Hebben soms moeite “er tussen te komen”. De oude vissersfamilies verdwijnen langzaam uit het dorp.
De gemeenschap dient zich daarmee ook te vernieuwen, aan te passen aan de tijd. Nieuwe inwoners welkom heten, nieuwe middelen gebruiken. Natuurlijk staan op de schouders van de voorgangers. Trots op wat we doen en wie we zijn.
Gemeenschap in Egmond aan Zee is daarmee iets kostbaars en kwetsbaars geworden: een erfenis die actief bewaard moet worden. Zich moet vernieuwen. Niet alleen in verhalen en musea, maar in de dagelijkse keuze om te groeten, te helpen, en te blijven. En te koesteren.